H Άννα Κοκκίνου για τον δικό της “Αφανισμό” και τον Τόμας Μπέρνχαρντ

Από: Ολυμπία Εξαρχάκου

Source: Athinorama

Το κίνητρο, ο τόπος και ο χρόνος είναι σημαντικοί παράμετροι στην εργογραφία του Τόμας Μπέρνχαρντ. Η Άννα Κοκκίνου, σκηνοθετεί και ερμηνεύει το τελευταίο μυθιστόρημα του, τον “Αφανισμό” και μας δίνει τρία σημαντικά tips με αφορμή την παράσταση που παίζεται στο θέατρο Σφενδόνη.


Ο Βασίλης Τομανάς έκανε τη μετάφραση και οι Μαρία Στεφανοπούλου, Νίκος Φλέσσας, Άννα Κοκκίνου ανέλαβαν τη δραματουργία στη θεατρική μεταφορά του “Αφανισμού” του τελευταίου μυθιστορήματος του Τόμας Μπέρνχαρντ που παίζεται στο θέατρο Σφενδόνη. Η Άννα Κοκκίνου υπογράφει και τη σκηνοθεσία της παράστασης, ενώ ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχοντας δίπλα της, τον Τάσο Κωλέτση. Στην πολυετή και επιτυχημένη πορεία της είναι η δεύτερη φορά που συναντά τον αυστριακό λογοτέχνη στη θεατρική σκηνή. Το 2012, πρωταγωνίστησε στο “Ρίττερ, Ντένε, Φος” με τους Δημήτρη Καταλειφό και Ράνια Οικονομίδου, πάλι στο Σφενδόνη. Άραγε τι έλκει την Άννα Κόκκινου στον μεγάλης πνοής αυστριακό συγγραφέα, ποια θέματα έχει στο επίκεντρο ο “Αφανισμός” και ποια είναι η βαθύτερη σχέση του Τόμας Μπέρνχαρντ με τον τόπο στον οποίο αναφέρεται το έργο;  Ρωτήσαμε την Άννα Κοκκίνου κι εκείνη μας απάντησε: 

Η συνάντηση με τον Τόμας Μπέρνχαρντ

“Είμαι μπορώ να πω μανιώδης Μπερνχαρντική. Αν θέλω να πω μερικά από τα χαρακτηριστικά του που με έλκουν αυτά είναι: Η πυρετόδικη λειτουργία της σκέψης του που κινητοποιεί και του αναγνώστη, τη δική μου- τα θέματά του που είναι τα στοιχειώδη της ανθρώπινης ύπαρξης και ο αυτοσαρκαστικός τρόπος που τα παρουσιάζει, σαν αρχετυπική ολοζώντανη τοιχογραφία της ανθρώπινης κατάστασης- η γλώσσα του με την αποκαλυπτική μουσική ακρίβειά της. Νιώθω πιο ζωντανό τον εαυτό μου μετά τη συναναστροφή μου μαζί του”.

Τα θέματα που βάζει στο στόχαστρο ο “Αφανισμός”

“Ο “Αφανισμός” είναι το τελευταίο μυθιστόρημα του Μπέρνχαρντ-θεωρείται η πνευματική του διαθήκη- ασχολείται με τρόπο οριστικό με το σύνολο των θεμάτων που έχει καταπιαστεί και σε άλλα έργα του: την αποτυχία όλων των θεσμών και δομών που υποτίθεται πως μας ενώνουν- οικογένεια, εκπαίδευση, χώρα, επιστήμη, γλώσσα, πολιτισμός και ο ίδιος ο άνθρωπος. Το κεντρικό πρόσωπο, ο αφηγητής που καταπιάνεται με αυτά τα ζητήματα είναι ένας εμμονικός, ακραία αυτοσαρκαστικός, γεμάτος αντιφάσεις, μοναχικός άνθρωπος”.

Η αναφορά στη Ρώμη λειτουργεί ως μια αναφορά στην ελαφρότητα, σε σχέση με το γερμανικό βάρος;

“Ναι συμβαίνει αυτό με την ελαφράδα- αν και θα έλεγα καλύτερα πως η διαφορά του ιταλικού από το γερμανικό- κατ’ αυτόν είναι απόλυτα στοχευμένη: Η άνεση, η ευκολία, η απεραντοσύνη της ιταλικής είναι σαν ένα παιδί που μεγάλωσε ελεύθερο σε εύπορο κι ευτυχισμένο σπίτι, ενώ η γερμανική γλώσσα, μοιάζει με πάμφτωχο πλάσμα που καταπιέστηκε, ξυλοκοπήθηκε κι έμεινε στη ζωή του απαίδευτο κι απνευμάτιστο. Υπάρχει όμως κι άλλος ένας σημαντικός λόγος που υπάρχει η Ρώμη στον Αφανισμό. Εκεί έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής της η μεγάλη αυστριακή ποιήτρια Ingeborg Bachmann που ήταν μέντοράς του- που τους συνέδεαν οι ίδιες ιδεολογικές σκέψεις και αγωνίες για ζωτικά ζητήματα. Είναι η Μαρία του Αφανισμού, η Bachmann”.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *